Afscheid van het leven

Gepubliceerd op 7 februari 2019 16:00

 

 

Sinds vorig jaar volg ik een cursus stervensbegeleiding. Deze ben ik gaan volgen omdat ik meer wilde weten over het stervensproces. Niet het fysieke proces, maar het geestelijke proces. Ruimte nemen om te sterven ( Carlo Leget). Af en toe volgde ik een lezing over 'de dood' of levenseinde, palliatieve zorg. Ontzettende druk bezochte bijeenkomsten. Over de geestelijke verzorging werd niet gesproken, wel over medicijnen, beweging etc. Geneeskunde. Ruimte om te sterven, een ander geestelijk bewustzijn, ik miste het in de lezingen. Op internet ben ik gaan zoeken op delier. Dit omdat iemand mij vroeg hoe om te gaan met een echtgenote die steeds aan het regelen was.  Haar naasten zorgen niet goed voor haar, zij ontregelden haar computer. Er werd niet naar haar geluisterd. Men dacht aan een delier. Ik dacht aan een ander bewustzijn, maar kon er niet veel vinden op internet op dat moment.

Haar naasten zorgden bijzonder goed voor haar, luisterden naar haar. Maar allemaal dacht men dat hun echtgenote, moeder, zus nog drie maanden te leven had. Zij zelf ook. Sterven was absoluut niet aan de orde. Ja, zij kon niet goed meer uit bed, was ontzettend moe, maar sterven, zover was het nog niet. Ik gaf aan dat het belangrijk was dat zijn echtgenote in een ander bewustzijn kwam. Tijd nam om te sterven. Dat er gesproken werd over sterven en niet in tijd van leven werd gedacht.

Een paar dagen later kwam iemand van de thuiszorg praten met de echtgenote en de kinderen over het stervensproces. Dat het belangrijk was hierover te praten. Dat men nog een paar weken hooguit had, het einde echt dichtbij was. Ontzettend moeilijk voor allemaal om te accepteren. Maar het gesprek hielp samen naar het einde te leven dat nabij kwam. Niet meer ver weg. Er kwam rust. Ongeveer twee weken na het gesprek met de verzorger van de thuiszorg is zijn echtgenote overleden. In alle rust.

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.