Foto: RJ Foto/Video

 

over mij

Mensen vragen me vaak hoe ik dit werk kan doen. Mensen begeleiden na overlijden van een dierbare, spreken bij uitvaarten. Ik heb ook overledenen verzorgd. Meestal zeg ik: “De dood ken ik al van voor mijn geboorte”. In het gezin waar ik geboren ben was Frankie overleden, bijna 8 jaar oud. Onverwacht, door een val van de trap. Een groot verdriet voor mijn ouders, broer en zus. Natuurlijk was er blijdschap dat ik geboren was. Maar zo’n groot verdriet poets je niet zomaar weg. Frankie werd altijd vernoemd, zijn foto staat bij mijn moeder op de kast. Toen ik 16 was overleed mijn vader. Een hartstilstand. In Frankrijk, zijn lievelingsland, 53 Jaar.

Mijn moeder kreeg een partner na meer dan tien jaar alleen geweest te zijn. Hij overleed na tien jaar samenzijn aan longkanker. Een verschrikkelijke, lange ziekte. Een oudere vrouw zorgde op het geestelijk vlak voor de mensen in het hospice waar hij een paar maanden doorbracht voor zijn overlijden. Op een zaterdagavond. de avond dat hij overleed. Ik vond dat zo mooi, dat zij  zo’n mooi werk deed. Ik dacht: “dat wil ik ook later."

De eerste tijd na een overlijden is zo moeilijk. Ik kon niet meer goed koken de eerste weken na het overlijden van de partner van mijn moeder. Was snel van slag. Vond dat ik ondertussen over het overlijden heen moest zijn. Toen mijn vader was overleden deed ik heel positief. Hij was overleden in zijn lievelingsland, een dood zoals hij zich wenste. Mijn verdriet voelde ik niet. Werd omzeker hierdoor. Acht jaar later ben ik ermee aan de slag gegaan, omdat ik vastliep bij opleiding en werk. Omgaan met het overlijden van iemand die je lief is heeft aandacht nodig. Het leven is anders geworden. Dat brengt onzekerheid. Het is belangrijk verder te gaan. Jouw geliefd mens zou niet willen dat je stil blijft staan. Je hebt het leven gekregen om te leven.

Door de verliezen die ik heb meegemaakt heb ik de  post-HBO opleiding Ritueel begeleiden bij Het Moment in Amersfoort gevolgd. Mijn liefde voor de natuur, het leven, mijn afscheidservaringen en mijn liefde voor de mens hebben me tot deze keuze gebracht. 

Op dit moment volg ik een opleiding om mensen en hun naasten te begeleiden in de laatste levensfase.

Voor mij is het leven een wonder, een mysterie.  Het leven is niet maakbaar. Met respect omgaan met de natuur, de dieren en als mensen met elkaar vind ik heel belangrijk.

 

Afscheid

Al vele keren ben ik verhuisd, naar steeds een andere woonplaats. Tijdens de laatste verhuizing vond ik een briefje. Met als titel Afscheid. Het was geschreven voor het afscheid van de verhuizing achttien jaar daarvoor.  Een briefje uit 1999. Graag wil ik dit delen:

 

Voor mij is afscheid niet altijd verdrietig. Ik neem mijn herinneringen mee en alles wat ik van mensen heb geleerd, de mensen van wie ik afscheid neem.

Volwassen worden vind ik ook afscheid nemen. De situatie verandert. Ik was bang voor veranderingen, ik voelde me niet meer veilig. Maar ik weet nu dat  al verandert er heel veel en al verhuizen mensen, op de een of andere manier blijft er contact. Je houdt iets bij je van de mensen van wie je afscheid hebt genomen.